آنها در حال دزدیدن زندگی ما هستند و ما در بی خبری

گروه غرب از نگاه غرب خبرگزاری فارس: روز ۲۲ مارس ۲۰۱۸ روز جهانی آب بود. طی همین هفته بود که هشتمین کنفرانس جهانی آب از ۱۸ تا ۲۳ مارس ۲۰۱۸ در برزیلیا تشکیل جلسه داد. انتخاب برزیل برای برگزاری این نشست اصلا تصادفی نبود. برای نخبگان سیاسی و اقتصادی، این کنفرانس در حوزه آب معادل کنفرانس جهانی اقتصاد در داووس به شمار می رود و همانطور که خواهیم دید این دو ارتباط نزدیک و بسیار متقابلی با هم دارند.
کنفرانس جهانی آب که «شورای جهانی آب» سازمان دهنده آن است، یکی دیگر از لایه های تصمیم سازی است که سیرک نخبگان تلاش دارند با سردرگم کردن مردم، از طریق آن بر یکی از منابع حیاتی زندگی – آب آشامیدنی- کنترل پیدا کنند . آنگونه که با افتخار در بیانیه ماموریت کنفرانس جهانی آب اعلام شده، هدف آن: «افزایش آگاهی ها، ایجاد تعهد سیاسی و به حرکت درآوردن اقدامات لازم در زمینه مسائل حیاتی مربوط به آب درتمام سطوح، تسهیل  گفتگوهای موثر، حفاظت، توسعه، برنامه ریزی، مدیریت و استفاده از آب درتمام ابعاد آن بر پایه موازین پایدار زیست محیطی در جهت تامین منافع تمام موجودات زنده» است.
مسئله روشن است. نستله، کوکاکولا، پپسی، داو کیمیکالز و دیگر شرکت های چند ملیتی دارای منافع قدرتمند درحوزه آب، وئولیا، سوئز (فرانسه)، تیمز (انگلیس)، بچتل (آمریکا)، پتروبراس و انبوهی شرکت دیگر،  با پیوستن به بانک جهانی، بانک توسعه بین آمریکا و بدنه های مختلف سازمان ملل و بسیاری از  اهداکنندگان چند و دو جانبه کمک های مالی، به اصطلاح نهادهای توسعه ای – نظیر سازمان های به شدت لیبرال شده، سازمان های غیردولتی و شرکت ها ـ وانمود می کنند که درجهت خیر و صلاح بشریت در حال تلاش هستند؛ برای مصالح صدها میلیون نفری که در نتیجه  تاخت و تاز گسترده این نهادها برای خصوصی سازی آب، برای همیشه از آب شرب با قیمت هایی که توان پرداخت آن را داشته باشند، محروم خواهند شد!
یک لایه دیگر از این کنفرانس بین المللی آب «گروه منابع آب» است که بانک جهانی آن را ایجاد کرده است. هدف اصلی این گروه دنبال کردن «هدف توسعه پایدار ۶» یعنی «آب تمیز و بهداشتی» است. رهبری گروه منابع آب را جمعی مرکب از گروهی در هم تنیده از افراد و سازمان های مختلف برعهده دارند، از جمله رئیس کنفرانس جهانی اقتصاد، رهبری نستله، کوکا کولا، پپسی، داو کیمیکالز، سازمان ملل و «مشارکت جهانی آب.» با این حال یک لایه دیگر در درون هزار توی مافیای جهانی آب که «مظنونان» همیشگی آنها تشکیل داده اند، یعنی بانک جهانی و سازمان ملل و شماری از  سازمان های توسعه چند و دوجانبه که اولویت اول آنها بر حوزه آب متمرکز است، نظیر سوئیس، سوئد و هلند.
و فراموش نکنید؛ «مرکز بین المللی ارزیابی منابع زیرزمینی» نیز در کنفرانس جهانی آب حضور دارد که بخشی از یونسکو به شمار می رود و در موسسه دلفت آی اچ ای برای تحصیلات در زمینه آب جای دارد و ماموریت آن به اشتراک گذاشتن اطلاعات در منابع آب های زیر زمینی جهانی است، با نگاه بر حفاظت از آنها و تمرکز عمده بر  ارزیابی سفره های زیرزمینی بین مرزی و نظارت بر آب های زیرزمینی.

بر این اساس مفاد بندها و مواد به شدت غیرشفاف و پیچیده کنفرانس جهانی آب را نهادها و تکنوکرات هایی می نویسند که درنهایت کنترل منابع آب شیرین جهان را به تصرف خود درخواهند آورد. این کار درست دربرابر چشمان ما و تحت نشان تبلیغی پی پی پی (مشارکت خصوصی دولتی) انجام می شود که در واقعیت به این معناست که «دولت ها» حق بهره برداری از زیرساخت ها و منابع آب خود را که با بودجه های دولتی ایجاد شده اند به دست بخش «خصوصی» می سپارند.
خصوصی سازی آب آشامیدنی یک جنایت است، اما این فقط اسم بازی است. کافی است نگاه کنید که چه کسانی به طور دائمی در  گروه منابع آب عضویت دارند که «همکاری های مالی بین المللی» وابسته به بانک جهانی که شاخه توسعه بخش خصوصی گروه بانک جهانی ایجاد کننده آن است.
نتیجه این جلسات و گردهمایی های متعدد و معمولا تکراری عمدتا هیچ است و این همه صرفا برای تدوین  توصیه ها و قطعنامه هایی تشکیل می شوند که بسیار بعید است هیچگاه به اجرا گذاشته شوند. هزینه های سنگینی را که اداره این «شرمساری چند سازمانی» درهر سال تحمیل می کند تصور کنید: سفرهایی که عمدتا با بلیت های بیزینس کلاس انجام می شوند، غذا و اقامت (در هتل های پنج ستاره) تکنوکرات های عالی رتبه ای که برای شرکت در این کنفرانس و آن کنفران، از این طرف دنیا به آن طرف آن می روند! میلیون ها میلیون دلار درهر سال. با چنین مبالغ هنگفت پول می توان آب نوشیدنی و بهداشت چند نفر را تامین کرد؟
برنامه نظارت مشترک سازمان بهداشت جهانی و یونیسف در جولای ۲۰۱۷ برآورد کرده که از هر ۱۰ نفر در سطح جهان سه نفر یا دو میلیارد و ۱۰۰ میلیون نفر فاقد دسترسی به  آب بی خطر و سریعا در دسترس در خانه هایشان هستند و از هر ۱۰ نفر ۶ نفر یا ۴ میلیارد و ۵۰۰ میلیون نفر فاقد بهداشت به طور ایمن مدیریت شده هستند.» جمع این تعداد ۷ میلیارد و ۴۰۰ میلیون نفر از جمیعت جهان را شامل می شود.

مود بارلو رئیس شورای کانادایی ها و دیدبان جهانی آب و نویسنده کتاب های «طلای آبی»،«آرامش آبی» و «آینده آبی: حفاظت همیشگی از آب برای مردم و سیاره برای همیشه» می گوید که کنفرانس جهانی اقتصاد سال ۲۰۱۰ پلتفرمی برای مشارکت دولتی- خصوصی درحوزه آب به منظور کمک به کشورهای عمدتا درحال توسعه تصویب شد تا دولت های این کشورها در «اصلاحات» در بخش آب که همانا واگذاشتن آب در دست شرکت های خصوصی است مشارکت کنند. خیلی از این کشورها اگر می خواهند همچنان از وجوه «توسعه» بانک جهانی و شرکا برخوردار شوند هیچ گزینه دیگری ندارند. بارلو همچنین موسس «پروژه سیاره آبی» نیز هست که هدف آن حفاظت از منابع حیاتی آب همچون سفره آب زیرزمینی گورانی در برزیل برای نسل های آینده است.
اکنون اشاره ای به کنفرانس جهانی اقتصاد درداووس (ژانویه ۲۰۱۸) کنیم. تمر رئیس جمهور برزیل نیز در کنفرانس امسال شرکت داشت. تمر یک جنایتکار فاسد است و به جای تصدی مدیریت شگفت انگیزترین کشور جهان یعنی برزیل جایش در زندان است. این را به معنای واقعی کلمه می گویم. تنها هدف او از حضور در داووس این بود که نیت خود را برای فروش و خصوصی سازی کشورش و پیش از هر چیز منابع آبی آن به اطلاع نخبگان حاضر در این کنفرانس برساند.
با توجه به آنچه گفته شد آیا تصادفی است که هشتمین کنفرانس جهانی آب در برزیل برگزار شده است؟ من چنین فکر نمی کنم. به خصوص با توجه به حضور تمر در داووس که برترین نخبگان شرکتی، مالی و نهادی جهان در آنجا گرد هم آمده بودند تا پیشنهاد خصوصی سازی منابع آب برزیل را از رئیس جمهور آن دریافت کنند.
چگونه چنین شخص غیرقابل اعتمادی رئیس جمهور برزیل شده است؟ این واشنگتن یا هر کس دیگری بود که با وجود تمام مخالفت ها او را در آنجا نشانده است. پایوران صهیونیست تاریک اندیشی که بخش مالی آمریکا را نمایندگی می کنند یک فرد صادق یعنی دیلما روسف را برکنار کردند تا او را با میشل تمر این شیاد قابل تعقیب جایگزین کنند؛ حکم تعقیبی که پس از به ریاست جمهوری رسیدن او به حالت تعلیق درآمد. هنوز نمی توانم درک کنم که چگونه این اتفاق افتاده است، دلما کل ارتش را در طرف خودش داشت و می توانست برای متوقف کردن برنامه «تغییر رژیم» از طریق پارلمان و به تحریک آمریکا، حالت فوق العاده در کشور برقرار کند. او این کار را نکرد. حتما یکی او را تهدید کرده بود.

تاکنون کاملا روشن شده است که چگونه واشنگتن در انتخابات ها و دیگر روندهای سیاسی کشورهای گوشه و کنار جهان دستکاری می کند؛ با استفاده از شیوه های پنهانی چون کمبریج آنالیتیکا، یک شرکت مشورتی «بازاریابی» که داده های شخصی افراد را از اینترنت و پیش از هر جا از فیس بوک به سرقت می برد تا بخش های خاصی از جمعیت را با پیام هایی مشخص به منظور تاثیرگذاری بر دیدگاه های شخصی شان هدف قرار دهد. کمبریج آنالیتیکا با استفاده از حساب های کاربری خود کاربران در بیش از ۲۰۰ مورد در سراسر جهان ظرف ۳ تا  ۴سال برای اثرگذاری بر انتخابات ها و دیگر روند های سیاسی از جمله در آرژانتین، برزیل، پرو، کلمبیا، انگلیس (برگزیت)، آلمان، فرانسه و بسیاری کشورهای دیگر عمل کرده است. این مداخله واقعی در امور مرتبط با حق حاکمیت ملی دیگر کشورها توسط یکی و تنها کشور یاغی در جهان یعنی ایالات متحده آمریکا محسوب می شود. و حال آنها از مداخله روس ها در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۱۶ آمریکا سخن می گویند!
سرقت پنهانی یکی از جرایم نئولیبرال است که ما هنوز کاملا آن را درک نکرده ایم. ما «مردم»، ما ۹۹ درصدی های این جهان این الزام و تعهد اخلاقی را داریم که دربرابر تاخت و تاز پنهانی، جهانی شده و نوفاشیستی برای خصوصی کردن و به سرقت بردن منابع آب حیاتی مان که بقای بشر به آنها وابسته است، بپا خیزیم. آب زندگی است. اگر  ما بینش لازم را نداشته باشیم که همین حالا برای متوقف کردن خصوصی سازی مجرمانه منابع آبی «ما» یعنی تمام انسان ها بپا خیزیم، به احتمال زیاد بشریت محکوم به فنا خواهد بود.
نویسنده: پیترکوئینگ (Peter Koenigاقتصاددان و تحلیلگر مسائل ژئوپلتیک) 
منبع: yon.ir/6I7lS

انتهای پیام. 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *